
Business Unit Manager verantwoordelijk voor portfoliostrategie, prijsstelling, inkoop, leveranciersbeheer en commerciële prestaties voor pc-componenten en geheugen.
Een prijsstrategie ontwikkeld die marge, volume, inkoopkracht en concurrentie-economie met elkaar verbond, waardoor we bewuster konden beslissen welke opdrachten we nastreefden en welk volume we aan de concurrentie lieten.
Gedurende een groot deel van mijn vroege B2B-carrière volgde prijsstelling een eenvoudige logica. Het uitgangspunt was de productkostprijs, waarna de marge voor distributeurs en wederverkopers werd opgeteld tot de eindgebruikersprijs was bereikt. Die aanpak was logisch in een omgeving waar de commerciële keten van binnenuit werd opgebouwd en elke partij een vastgesteld rendement boven op de vorige kostenlaag verwachtte. Mijn kennismaking met de retail-economie introduceerde een heel andere manier van denken.
In de retail bepaalt de markt vaak de haalbare verkoopprijs nog voordat de upstream-economie bekend is. De berekening werkt daarom terug vanaf de concurrerende eindgebruikersprijs, waarbij de retailmarge, promotiebudgetten en distributeurskosten worden afgetrokken totdat het resterende bedrag de beoogde inkoopkosten definieert. Die ommekeer veranderde mijn kijk op prijsstelling, omdat het duidelijk maakte dat kosten niet altijd de prijs bepalen; in veel markten bepaalt de prijs de toelaatbare kostenstructuur. Zodra beide benaderingen bekend zijn, gaat prijsstelling minder over het toepassen van een marge en meer over het begrijpen hoe waarde over de keten wordt verdeeld.
Het vermogen om zowel vooruit als achteruit door de berekening te werken, creëerde inzicht voorbij onze eigen marge. Het werd mogelijk om in te schatten wat een andere distributeur waarschijnlijk had betaald, hoeveel marge een retailer nodig had en hoeveel promotiebudget er nodig was om een transactie te laten slagen. In categorieën zoals geheugen, waar marktprijzen snel konden veranderen, maakten die berekeningen het ook mogelijk om een redelijk beeld te vormen van of een concurrent winst maakte, quitte speelde of economische voorwaarden accepteerde die op termijn onhoudbaar zouden worden.
Dat was belangrijk omdat prijsbeslissingen nooit losstonden van volume, voorraad en inkoopkracht. Een transactie met een lage marge kon strategisch zinvol zijn als deze de positie bij een leverancier aanzienlijk verbeterde of toekomstige inkoopcondities versterkte, terwijl een ogenschijnlijk aantrekkelijke order commercieel zwak kon zijn als deze capaciteit in beslag nam zonder de bredere economie van het bedrijf te verbeteren. De nuttige vraag was daarom niet simpelweg of een individuele deal marge opleverde. Het was of de deal de commerciële positie eromheen versterkte of verzwakte.

Tegen de tijd dat Tech Data een sterke positie had opgebouwd in componenten en geheugen, hadden we al een aanzienlijk B2B-volume verspreid over duizenden klanten. Extra retailvolume was daarom niet iets dat we automatisch moesten nastreven, omdat onze kernschaal ons al aanzienlijke inkoopkracht gaf. Dat creëerde ruimte om selectief te zijn in welke transacties het bedrijf echt versterkten en welke enkel de omzet verhoogden.
In sommige situaties verbeterde het binnenhalen van het volume onze onderhandelingspositie bij leveranciers, versterkte het de toegang tot voorraad of verbeterde het de economie van het bredere portfolio. In andere gevallen was het de betere commerciële keuze om een concurrent de order te laten winnen, omdat de prijs die nodig was om deze binnen te halen onze eigen economie zou hebben verzwakt, terwijl de concurrent mogelijk in een minder aantrekkelijke margesituatie zou worden gedwongen. Bij voldoende schaal kan het afwijzen van een transactie net zo strategisch zijn als het winnen ervan. De beslissing hangt af van het begrijpen wat het volume doet met de economie van het hele systeem, in plaats van het in isolatie te beoordelen.
Die ervaring met prijsstelling werd later bijzonder waardevol bij Samsung Electronics, waar een groot deel van de organisatie werd gevormd door grootschalige B2C-economie. Promotiemechanismen, retailfinanciering, kanaalstimulansen en consumentengedrag bij grote volumes waren diep verankerd in de manier waarop het bredere bedrijf opereerde. Mijn achtergrond was geworteld in B2B-distributie, wederverkoper-economie en kanaalmarge, maar ik had ook geleerd hoe consumentenprijzen vanuit de markt konden worden opgebouwd.
Die combinatie maakte het makkelijker om met beide commerciële logica's te werken zonder een van beide als inherent superieur te beschouwen. Ik kon begrijpen waarom de B2C-mechanismen bestonden, de economische logica erachter reconstrueren en collega's helpen inzien waar de B2B-business een andere toepassing van dezelfde principes vereiste. Het voordeel was niet simpelweg het kennen van twee prijsformules. Het was het vermogen om te vertalen tussen twee verschillende manieren om commerciële waarde te organiseren.

De diepere les was dat cost-plus en market-back prijszetting geen tegenstrijdige systemen zijn, maar eerder verschillende perspectieven op dezelfde economische structuur. De ene methode vertrekt vanuit de kostprijs en beweegt richting de klant, terwijl de andere vertrekt vanuit wat de markt aanvaardt en terugwerkt naar de toegestane kosten. Door vlot in beide richtingen te denken, werd het mogelijk om grotendeels te reconstrueren wat andere partijen in een transactie waarschijnlijk verdienden en om te begrijpen waar de druk in de keten toenam.
Op voldoende schaal verandert die informatie de aard van de beslissing. De vraag is niet langer beperkt tot de vraag of een bedrijf een deal kan winnen met een aanvaardbare marge, want het belangrijkere punt is wat het winnen of verliezen van die deal doet met de economie van alle betrokkenen. Prijszetting wordt dan een manier om concurrentiegedrag, koopkracht en marktmacht te begrijpen, in plaats van enkel een methode om getallen vast te leggen. Dat perspectief is gedurende mijn hele carrière relevant gebleven, omdat prijsbeslissingen zelden enkel over de prijs gaan.

Zodra ik leerde om prijzen zowel vooruit vanaf de kosten als achteruit vanaf de marktprijs te berekenen, kon ik vaak inschatten wat concurrenten verdienden aan dezelfde deal. Dat veranderde de beslissing van de simpele vraag of we het volume konden winnen naar de vraag of het winnen ervan onze positie daadwerkelijk verbeterde. Soms was de sterkere zet om onze economie te beschermen en een concurrent onaantrekkelijke business te laten overnemen.




Een korte diagnose gebaseerd op de Alignment-matrix. Het wijst aan waar de wrijving zich waarschijnlijk bevindt — geen definitief antwoord.