
Business Unit Manager & Marketing Lead. Verantwoordelijk voor portfoliostrategie, leveranciersbeheer, categoriepositionering, prijsstrategie en de go-to-market-uitvoering voor meerdere technologiemerken.
Directe prijsconcurrentie tussen concurrerende merken verminderd
Marge-stabiliteit in het hele portfolio verbeterd
Duidelijke differentiatie gecreëerd tussen vergelijkbare producten
Parallelle groei van meerdere leveranciersrelaties mogelijk gemaakt
Een schaalbaar raamwerk voor categoriebeheer opgezet
Tegen de tijd dat de componentendivisie bij distributeur Tech Data was gegroeid, was de uitdaging niet langer simpelweg hoe we meer leveranciers konden toevoegen of het volume konden verhogen. Groei had een ander probleem geïntroduceerd: in categorieën zoals geheugen en grafische kaarten voerden we verschillende merken waarvan de producten vaak technisch vergelijkbaar waren, gericht op overlappende klantgroepen en strijdend om veel van dezelfde transacties.
Op papier zorgde die breedte voor keuze. Commercieel gezien kon het echter snel contraproductief werken. Wanneer verschillende merken producten aanbieden met beperkte technische verschillen en er geen duidelijke reden is voor een klant om voor de een boven de ander te kiezen, wordt prijs de meest voor de hand liggende manier om te concurreren.
Die dynamiek is bijzonder gevaarlijk in de distributie, omdat voorraad op zichzelf al prijsrisico's met zich meebrengt. Wanneer marktprijzen stijgen, kan eerder ingekochte voorraad meer waard worden en kunnen marges verbeteren. Wanneer prijzen echter dalen, moet de gisteren ingekochte voorraad plotseling concurreren met goedkopere voorraad die vandaag de markt op komt.
Als verschillende merken binnen hetzelfde portfolio dan ook nog eens tegen elkaar opbieden met kortingen, begint de margedruk van twee kanten te komen. Externe marktbewegingen verminderen de prijsmacht, terwijl interne concurrentie het moeilijker maakt om te beschermen wat er nog over is.
Het probleem was dus niet simpelweg dat we te veel producten hadden verzameld. Het diepere probleem was dat er van te veel producten werd gevraagd om in essentie om dezelfde reden te concurreren.
Complexiteit nam toe met elke extra SKU
De omvang van het portfolio maakte dat probleem lastiger te beheren. We hadden te maken met grote aantallen SKU's, elk met verschillende voorraadniveaus, productlevenscycli, verwachtingen van leveranciers en prijsbewegingen. Sommige producten waren nieuw en hadden leveringsbeperkingen, terwijl andere het einde van hun levenscyclus naderden. Sommige leveranciers waren vooral gericht op volume, terwijl andere een sterkere premium positionering verwachtten.
Het onafhankelijk beheren van elk product of elke leverancier loste het onderliggende probleem niet op. Zonder een duidelijkere commerciële structuur liep het portfolio het risico steeds moeilijker beheersbaar te worden naarmate het groeide, waarbij extra breedte voor meer overlap zorgde in plaats van voor betekenisvollere keuzes.
Dat leidde tot een fundamentelere vraag over het portfolio: welke rol moet elk merk en product eigenlijk spelen?
In plaats van de categorie hoofdzakelijk in te delen op basis van merknamen, ben ik gaan kijken naar hoe klanten zelf de markt benaderden. Hun behoeften waren niet identiek, zelfs niet wanneer de onderliggende technologie vergelijkbaar leek.
Sommige klanten zochten naar high-end gamingprestaties, terwijl anderen een bestaand systeem aan het upgraden waren en meer belang hechtten aan compatibiliteit en prijs-kwaliteitverhouding. De retailsector bracht weer andere dynamieken met zich mee op het gebied van prijsstelling, verpakking en merchandising, en er was altijd een budgetsegment waarin de kosten veel zwaarder wogen dan het merk of de prestaties.
Die verschillen suggereerden een nuttigere manier om de business te structureren. In plaats van elk merk in dezelfde commerciële ruimte te laten concurreren, kon de portfolio worden onderverdeeld in duidelijkere subcategorieën zoals high-end gaming, upgrades, retail en budget, waarbij merken en producten doelbewust daarbinnen werden gepositioneerd.
Zodra die rollen duidelijker werden, begonnen producten die voorheen inwisselbaar leken, in hun context meer zin te krijgen. Verkoopteams hadden een sterkere reden om de ene optie boven de andere aan te bevelen, omdat de keuze kon worden gekoppeld aan een specifieke klantbehoefte in plaats van enkel aan beschikbaarheid of prijs.
Klanten kregen bovendien een begrijpelijkere aankooplogica voorgeschoteld. Leveranciers konden groeien binnen een duidelijker afgebakend deel van de markt in plaats van automatisch elkaars omzet te kannibaliseren, terwijl prijsstelling makkelijker te beheren werd omdat er minder producten in een directe vergelijking werden gedwongen.
De belangrijke verandering was niet een inkrimping van de breedte van de portfolio. Het was de introductie van voldoende structuur om die breedte commercieel nuttig te maken.
De portfolio werd voorheen grotendeels beheerd als een verzameling producten en leveranciersrelaties. De sterkere aanpak was om deze te beheren als een systeem van afzonderlijke commerciële rollen, waarbij elk deel van het assortiment op een eigen manier bijdroeg aan de algehele business.
Dat onderscheid zorgde voor een duidelijkere positionering en maakte de portfolio makkelijker schaalbaar zonder voortdurend de interne concurrentie te vergroten. Het bood ook een robuustere basis voor margebeheer, omdat differentiatie niet langer hoofdzakelijk afhing van de prijs.
De bredere les is ook in latere functies relevant gebleven. Complexiteit is op zichzelf niet noodzakelijkerwijs een probleem, maar ongecontroleerde overlap is dat meestal wel. Of het nu gaat om producten, diensten, klantsegmenten of go-to-market-strategieën, schaalbaarheid is veel makkelijker te beheren wanneer elk onderdeel van het systeem een duidelijke rol en een duidelijke bestaansreden heeft.

Het besef kwam toen drie bijna identieke producten enkel op prijs met elkaar concurreerden.
Niets onderscheidde hen behalve timing en kortingen.
Door categorieën te introduceren, kregen dezelfde producten plotseling context en een doel.
Ze stopten met concurreren en begonnen naast elkaar te bestaan.




Een korte diagnose gebaseerd op de Alignment-matrix. Het wijst aan waar de wrijving zich waarschijnlijk bevindt — geen definitief antwoord.